سکوت یخزده

استقلال :)

frozensilence — Wed, 21 Oct 2009 05:59:03 GMT

و بالاخره بعد از چهار سال نوشتن، مستقل شدم http://miriaam.com/

تو ممکن است فراموش کنی

frozensilence — Tue, 29 Sep 2009 21:30:28 GMT

تو ممکن است فراموش کنی

اما

بگذار این را بگویم

روزی

کسی

به یاد ما خواهد افتاد

سافو

به خاطر چشمهایت

frozensilence — Mon, 28 Sep 2009 20:24:18 GMT

تولدت مبارک، رفیق روزهای تنهایی و شبهای تاریک

امشب هم مثل روزهای بودنت یه شاخه رز سرخ گرفتم و آهنگ فلور دِو لیس رو گذاشتم. اینجا نشستم، عکسها رو نگاه می کنم و خاطرات رو ورق می زنم. خاطراتی که خیلی شبها، تنها دلیل موندنم شد ... یادِ دستهایی که بارها منو از ورطه نومیدی بیرون کشیدن و نگاهی که تو تاریک ترین لحظات بهم امید دادن.

سالها می گذره. سالها از آخرین باری که دستهات رو بین دستهام گرفتم و با لبخندت زندگی کردم؛ طی این سالها خیلی چیزها تغییر کرده. منم تغییر کردم. آدم دیگه ای شدم. از اون دختر شوخ و شنگ و بی خیال فاصله گرفتم و دغدغه های زندگی خم به ابروم آورده؛ اشک های تنهایی که با خیالت ریختم لبخندم رو کمرنگ کرده، و لحظه های خاموشی که کنار اون سنگ سرد و بیروح که فقط اسمی ازت روش مونده لحظه ها رو مرور کردم ...

اما بعضی چیزها هیچوقت تغییر نمی کنند؛ هنوز هم وقتی دلم از دنیا می گیره با تو درد دل می کنم، هنوز هم وقتی می خوام تصمیم بگیرم تصور می کنم اگر تو بودی چه می کردی، هنوز هم خیلی وقت ها به امید دیدن چشمهات به خواب می رم. هنوز هم باورم نمیشه دیگه روزی نمی رسه که اسمم رو صدا کنی

تولدت مبارک.

مرتبط: http://www.frozensilence.blogfa.com/post-83.aspx

حق انتخاب

frozensilence — Sun, 27 Sep 2009 20:00:29 GMT

اهمیت قائل شدن برای آرامش خودت، اینکه بخواهی شب ها وقتی پلک روی هم می گذاری خوابت مشوش نباشد اشکالی که ندارد هیچ، خیلی هم خوب است. اینکه بخواهی با آدمهایی باشی که راه و مرام تو را قبول دارند و با تو هم مسیرند طبیعی است.

اما اگر برای به دست آوردن همراهی اشان حق انتخاب را از آنها بگیری، واقعیت را درباره خودت و زندگی ات پنهان کنی و عامدانه باعث شوی چیزی را باور کنند که می دانی حقیقت ندارد نفرت انگیز است.

به اندازه کافی توی این زندگی حق انتخاب از ما گرفته می شود، نیازی نیست خودمان هم این بلا را سر دیگران بیاوریم.

نه فقط بخاطر گذشتن

frozensilence — Fri, 11 Sep 2009 21:09:52 GMT

چند روز پیش داشتم با دوست عزیزی درباره ماه های اخیر صحبت می کردم. نه درباره اتفاق ها، که درباره خودم. درباره اینکه چطور این مدت بیشتر اوقات به خودم می گفتم:"می گذره. این هم می گذره". و به خودم آمدم و دیدم ماه ها گذشته و من هنوز می گویم: "می گذره ..."

لحظاتی را که هیچوقت بر نمی گردند، روزهایی که هیچوقت تکرار نمی شوند، لحظه هایی که می توان شاد بود، خندید، زندگی کرد، و من فقط دارم می گذرانمشان؛ در بدترین حالت با کرختی و سنگینی و اندوه و انتظار، و در بهترین حالت با بی تفاوتی و خنده های بی روح ...

دقیقاً توی همان لحظه بود که تصمیم گرفتم دیگر نمی خواهم روزها را فقط بگذرانم. می خواهم مانند سابق خوب بگذرند، با امید، هدفی در پس این گذشتن باشد، که وقتی می خندم دوباره از ته دل باشد، که لحظات تنهایی ام دوباره لذتبخش باشند و با هم بودنهایمان آرام، نه برای فرار از فکر و خیال.

انگار که منتظر این تصمیم بوده باشم، رخوت انگار از لحظه هایم رفت. درها را به روی گذشته بستم. پرده ها را کنار زدم تا دوباره نور به اتاق بتابد. . . و دوباره با لبخند توی آسمان دنبال ماه گشتم.

این "گذشتن" ها

frozensilence — Sat, 05 Sep 2009 17:57:18 GMT

خوبم. می خندم. سرحالم. دوباره وقتی تو خیابان راه می روم لبخند می زنم و آهنگ گوش می کنم.

بعد یک مرتبه آسمان خاکستری می شود. سرد. انگار بار سنگینی روی سینه ام می نشیند و نفس کشیدن سخت می شود برایم...

می دانم این روزها هم می گذرد و خاطره کمرنگی بیشتر باقی نمی ماند. اما واقعاً طی این "گذشتن" ها چقدر از خودمان را از دست می دهیم؟ چه زخمهایی برمی داریم که گرچه خوب می شوند، اما جایشان هیچوقت از بین نمی رود؟ اعتمادهایی راا که خدشه دار می شوند چه خواهیم کرد؟ به خودمان، به دیگران، به خدا...

آرزوهای بزرگ

frozensilence — Wed, 02 Sep 2009 05:42:12 GMT

یه روزی صفحه فرندفید رو باز کنم، ببینم شیبی دوباره از اون بحثهای جنجالی دوازده شبش راه انداخته، چپ دست با خودش مونولوگ داره، علی مصلح داره عکس فیلمهای به قول عسل گیدورایی شیر می کنه، جلال سرشماری مجردها راه انداخته، یکی دوباره اون فید حمام وحید آنلاین رو شخم زده باشه، مازیار بیاد بگه شام می خوام، میلاد در باب سیب و چشمهایش صحبت کنه، قهقهه خنده ویدا فرفر رو برداره ...

پشت درهای بسته - باختین، مفاهیم

frozensilence — Tue, 01 Sep 2009 08:01:18 GMT

چندآوایی، هتروگلوسیا، کارناوال

باختین در آثار مختلف این روابط متقابل گفتوگویی را به صورتهای مختلفی تعریف می کند. چندآوایی را در «بوطیقای داستایفسکی»؛ هتروگلوسیا را در «گفتمان در رمان»؛ و کارناوال را در «رابله و دنیای او» و کتاب داستایفسکی. هر یک از این عبارات دربرگیرنده ویژگی متفاوتی از رابطه متقابل گفتوگویی گفته ها به مثابه وحدت پیچیده ای از اضداد هستند. چندآوایی ویژگی متمایزکننده نوع خاصی از رمان ـ رمان چندآوایی ـ است. باختین در «مشکلات بوطیقای داستایفسکی» توضیح می دهد که چطور داستایفسکی با قرار دادن انگاره رمان ـ حقیقت آن ـ درون آگاهیهای مختلف و چندگانه (به جای یک آگاهی) و قرار دادن مولف داستان در کنار شخصیتهای دیگر به مثابه یکی از این آگاهیها ـ خالق شخصیتها ولی در عین حال همتای آنها ـ رمان چندآوایی خلق می کند (کلارک و هولوکیست 239-52؛ مورسون و امرسون 68-231). باختین ادعا می کند که این نوع رمان دیگر نه بیان مستقیم حقیقت مولف، بلکه خلق فعال حقیقت در آگاهی مولف، شخصیت ها، و خواننده است که تمامی آنها در این فرایند مشارکت برابر دارند (مورسون و امرسون 234-37, 251-59). این حقیقت، حقیقتی یکپارچه است که با این حال مستلزم تعدد آگاهیها می باشد: "می توان حقیقتی یکپارچه را تصور و فرض کرد که مستلزم تعدد آگاهی باشد، حقیقتی که نتوان آن را درون مرزهای یک آگاهی محدود کرد، حقیقتی که بواسطه ماهیتش سرشار از رویدادهای بالقوه است و در لحظه تماس آگاهیهای مختلف متولد می شود" (مشکلات بوطیقا. 81) چنین حقیقت یکپارچهای، حقیقت یکپارچه رمان چندآوایی، چندین آگاهی مستقل را درون "حقیقتی والاتر، درون وحدتی از نظم ثانویه" با هم تلفیق می کند، که باختین این وحدت را با تشبیه آن به "وحدت پیچیده جهان اینیشتین" توضیح می دهد (مشکلات. 16).

مولف رمان چندآوایی، شخصیت ها و خواننده بطور برابر در خلق این حقیقت مشارکت دارند. بنابراین مولف جایگاهی نوین در ارتباط با شخصیتها می یابد و از فرایند خلاقانه جدیدی استفاده می کند (مورسون و امرسون 237-41, 243-46). این جایگاه "یک جایگاه کاملاً تحقق یافته و منسجم گفتوگویی" است که در آن مولف با شخصیت به مثابه فردی که حضور دارد صحبت می کند (مشکلات 4-63). جایگاه گفتوگویی مولف در ارتباط با شخصیت ها نیازمند فرایند خلاقانه جدیدی است که "در زمان حال واقعی" و به مثابه فعالیتی مداوم رخ میدهد، نه به مثابه گزارش یک تندنویس از گفتوگویی پایان یافته که مولف از آن خارج شده و نقش مرجعی والاتر را دارد. شخصیتها نه به مثابه ابژه های آگاهی مولف، بلکه به عنوان "مردمانی آزاد، که توانایی همراهی، موافقت یا مخالفت و حتی طغیان" علیه خالق خود را دارند در این گفتوگوی در جریان شرکت می کنند (6). این شخصیت ها نه صرفاً "ابژه های گفتمان مولف بلکه در عین حال سوژه های گفتمان معنادار خود نیز هستند" و در کنار هم "چندآوایی واقعیِ صداهای کاملاً معتبری" را تشکیل میدهند. در رمان چندآوایی خواننده نیز در گفتوگو شرکت می کند (مورسون و امرسون 51-247).

هتروگلوسیا مفهوم گستردهتری نسبت به چندآوایی است؛ توصیفی از سبکهای گفتار در یک زبان ـ خاصه ویژگی های رمان ـ که معمولاً در زبان ها نیز آشکار هستند (کلارک و هولوکیست 268-70, 290-94، هولوکیست 70-69، مورسون و امرسون 139-45, 232, 309-17).
باختین در مقاله گفتمان در رمان هتروگلوسیا را به مثابه آمیزة پیچیدهای از زبانها و جهانبینی ها توصیف می کند که چون هر زبان از دیدگاه دیگران دیده می شود، همواره گفتوگویی شده است. این گفتوگویی کردن زبان ها ـ هتروگلوسیای گفتوگویی شده ـ وحدتی پیچیده خلق می کند، زیرا معنا در زبان نه در مقصود گوینده و نه در متن، بلکه در نقطه مشترکی بین گوینده/نویسنده و شنونده/خواننده قرار دارد (مورسون و امرسون 90-284). اما در نتیجه آنچه باختین پیوند یا ترکیب می نامد ـ تلفیق دو زبان مختلف درون یک گفته ـ این گفتوگویی کردن زبان همیشه در حال رخ دادن، و زبان همواره در حال تغییر است (مورسون و امرسون 273, 295-96).

در حالیکه رشته های سنتی مانند زبانشناسی بر نیروهای مرکزگرا که یک زبان را متمرکز ساخته و یکپارچه می کنند تأکید دارند، باختین بر نیروهای مرکزگریز که تمرکززدا و پراکنده کننده هستند تأکید می کند: "هر گفته در «زبانی واحد» (در نیروهای و تمایلات مرکزگرای آن)، و همزمان در هتروگلوسیای اجتماعی و تاریخی (نیروهای مرکز گریز و وحدتزدا) نیز مشارکت دارد (گفتمان در رمان 272). این نیروهای مرکزگریزِ هتروگلوسیا آمیزهای پیچیده از زبانهایی خلق می کنند که در عین حال آمیزهای از نگرش ها یا جهان بینی های مختلف نیز هست: برای آگاهیهای فردی که درون زبان زندگی می کنند، زبان نه یک نظام انتزاعی از صورتهای هنجاربخش بلکه مفهوم هتروگلات عینی از جهان است. همه کلمات طعمی از یک حرفه، یک ژانر، یک حزب، اثری خاص، فردی خاص، یک نسل، گروه سنی، روز و ساعت خاصی در خود دارند (گفتمان در رمان 293). اما این آمیزه پیچیده از زبانها نه ترکیب و آمیزهای صرف، بلکه هتروگلوسیایی گفتوگویی شده، و بررسی هر زبان از دیدگاه دیگری هستند (گفتمان در رمان 273, 295-96)

این گفتوگویی کردن زبانها وحدتی پیچیده بین خود و دیگری خلق میکنند، زیرا معنای یک زبان نه در مقصود من و نه در آنچه می گویم و می نویسم، بلکه در وجه مشترک مقصود من و دیگری نهفته است. از یک سو نیمی از کلامی که بر زبان میآورم متعلق به دیگری است (293). تنها زمانی که آن را با مقاصد و نیات خودم انباشته سازم به من تعلق می گیرد. از سوی دیگر کلامی که من بر زبان میآورم از مقاصد دیگری انباشته می شود زیرا در زندگی فعال جهان مقصود من همواره متوجه ادراک فعال دیگری است (282). این گفتوگویی کردن زبان ها ـ هتروگلوسیای گفتوگویی شده ـ بطور عامدانه و غیرعمدی دائماً در فرایند تلفیق و ترکیب رخ می دهد. ترکیب «آمیزهای از دو زبان اجتماعی درون محدوده یک گفته، برخوردی بین دو آگاهی زبانی مختلف درون محدوده یک گفته است که بواسطه فاصله زمانی یا تفکیک اجتماعی یا عاملی دیگر از هم جدا شدهاند» (358). از ترکیب به مثابه ابزاری هنری بطور عامدانه درون رمان استفاده می شود. (358). همچنین می تواند غیرعمدی باشد که در این صورت ابزار اصلی تغییر در یک زبان است.

در مورد مفهوم هیتروگلاسیا باید این نکته مهم را گوشزد کرد که آنچه در این‏جا رویکرد باختین را جان بخشید تلاش وی براى نقد مواضع نظرى و زیبایى‏شناختى متعددى بود که از نظر او در خدمت استحکام بخشیدن و موجه جلوه دادنِ متمرکز شدن و سلسله مراتبى شدنِ چیزى هستند که او نامش را قلمرو «کلامی ـ ایدئولوژیک در متن «زیست ـ جهان روزمرّه» مى‏گذارد. باختین استدلال مى‏کند که وارسى شتابزده رمان مدرن اروپایى، حضور تنوعى از «انواع گفتار اجتماعى» را نشان مى‏دهد. بنابراین قبل از درک ماهیت گفتوگویی رمان، میبایست «پس زمینه اجتماعى انضمامى» گفتار و مراجع زمان ـ مکان یا کرونوُتپهایى را که آنها در بر دارند آشکار شود. در حالى که این ویژگی چندآوایی رمان مدت زمانى طولانى بود که بازشناخته شده بود اما رویکردهاى سنتى این امر را با ارجاع به روشهاى نامتعارف سَبک نویسنده‏اى خاص تبیین مى‏کردند. از نظر باختین این رویکرد ناقص است زیرا که فرض را بر آن مى‏گذارد که مولف مسئول تمامى خلاقیت زیبایى‏شناختى و مرکز خلق معناست. او این تعبیر را به عنوان ردّپاى ایدئالیسم خودمحورانه رد مى‏کند و استدلال مى‏کند که صداى مؤلف در قیاس با ادغام هتروگلاسیاىِ اجتماعى در شکل رمان، امرى ثانوى است. در واقع بُت‏واره کردنِ صداى مؤلف پیامدهاى شومى در بر دارد: از نظر باختین این امر چیزى نیست مگر بیان ایدئولوژیک نیروهایى که مى‏کوشند تا به شیوه‏اى هژمونیک جهان اجتماعى را هم‏شکل سازند و خاص بودن زندگى روزمرّه را بپوشانند و مخفى سازند. از نظر او چندین جنبش زبانى ادبى و فلسفى ــ از بوطیقاى ارسطو گرفته تا ساختگرایى سوسورــ را مى‏توان جزو همین جریانهای شى‏ءواره‏کننده و متمرکزکننده دانست. این سنتها بیش از آن که مثالهایى ساده و بى‏طرفانه از «پژوهشهای ناب» باشند، فعالانه به مستحکم کردن زبانى واحد در سرتاسر تاریخ اروپا یارى رسانده‏اند. این زبان رسمى، اشکال گفتوگویى فاخر و انواع ادبى را که خاص نخبگان آموزش یافته است سرمشق خود قرار داده است و خود را در تقابل با گفتار روزمرّه «خاکى» ـ یعنى شیوه‏هایى از گفتار که در خیابان و در بازار و در میادین عمومى رواج دارد ـ تعریف میکند. مقامات رسمى مى‏کوشند تا بر این زبانهاى هیتروگلات نظمى ثابت بخشند و با استناد به سبکى معیار این زبانها را تابع آن سازند «تا کیفیت از حیث اجتماعى فروبسته گروه ممتاز را حفظ کنند» و مرز میان استفاده زبان «مشروع» و «نامشروع» را استحکام بخشند. اما باختین معتقد است که تلاشها براى وحدت بخشیدن به جهان کلامی ـ ایدئولوژیک هرگز به‏طور کامل موفقیت‏آمیز نبوده است. در کنار این گرایش مرکزگرا به سوى انسجام فرآیندهاى مرکزگریزِ کمابیش قدرتمندى نیز جریان دارند. فرآیند مرکزگریز ــ که باختین به طور فزاینده‏اى آن را با ژانرهاى «مردمى ـ جشنى» مردم معمولى یکى مى‏انگارد ــ از درون واژگونی و وحدت‏زدایىِ نظام زبانى که رسما تضمین شده است استمرار مییابد. به‏طور کلى او جهان اجتماعى را صحنه نبرد بى‏پایانى مى‏داند که میان نیروهاى رسمى که طالب ایستایى و جمود هستند و انگیزشهاى «غیر رسمى» که طالب جنبش و تغییر و تکثرند جریان دارد. کثرت یافتن بینشهاى اجتماعى ـ ایدئولوژیک در جامعه مدرن به طور مؤثر، هژمونىِ جهانى‏بینى و زبان رسمى واحد و یگانه را پایان مى‏بخشد و «انواع متکثر اهداف عاطفى و فرهنگى ـ معنایى» را که در روابط اجتماعى روزمرّه مندرج‏اند از قید و بندهاى یک بعدى اشکال اولیه تفکر اسطوره‏اى آزاد مى‏سازد. باختین مى‏نویسد: «تنوع درونى گفتار گویش ادبى و محیط غیرادبى گرداگرد آن، اقتدار رسوم و سُننى را که هنوز آگاهى زبانى را مقید مى‏سازند، سست مى‏سازد» (1981 : 9-368). بنابراین از نظر باختین زبان فقط به صورت انتزاعى واحد است؛ در واقعیت تکثرى فرونکاستنى از «نظامهاى اعتقادى اجتماعى و لفظى ـ ایدئولوژیک» وجود دارد. در هر «زبان ملى» رسمى همواره شمارى از «زبانهاى اجتماعى» و ژانرهاى گفتارى روزمرّه، من‏جمله اشکال شفاهى یا ژورنالیستى، زبان بازار یا گویشهاى روستایى وجود دارد. این زبانها داراى طیفهاى متفاوتى از اهداف و لهجه‏ها و ارزیابیهاى اجتماعى هستند. آنها از جهان روزمرّه بر مى‏خیزند و با یکدیگر درگیر مى‏شوند و الگوهاى خاصى از انگیزش و کنش را به آگاهى انسانى وارد مى‏کنند و آن را جان مى‏بخشند و به شیوه‏اى گفتوگویى همزیستى مى‏کنند و با هم ارتباط برقرار مى‏سازند. قابلیت رمان براى جذب چنان انواعى از گفته‏ها و ژانرهاى گفتار روزمرّه است که آن را به جایگاه مهمى بدل مى‏سازد که از طریق آن مبارزات ایدئولوژیک و استدلالى گسترده‏تر تلخیص و تجزیه مى‏شوند. رمان با ساختن ایماژهاى هنرى زبانهاى اجتماعى، آن هم از مواد خام هتروگلاسیاى زبانهاى روزمرّه، به نقطه‏اى ممتاز دست مى‏یابد و از طریق آن «گفتوگوى بزرگ» دوران را مى‏فهمد. (باختین (1981

کارناوال هم مفهومی کلی درباره جهان و زبان، و هم یک صورت ادبی خاص است (کلارک و هولوکیست 295-320، هولوکیست 90-89، مورسون و امرسون 443-69). در رابله و دنیای او کارناول روش زندگی و شیوه زبانی است که با هنجارهای رسمی کلیسا و دولت، و به مثابه یک تقابل دوتایی احتمالاً با مفاهیمی همچون چندآوایی و هتروگلوسیا نیز تقابل دارد (مورسون و امرسون 56-443). کارناول به مثابه روش زندگی تجلی آزادی جهانی است: "کارناول منظره ای نیست که مردم آن را تماشا کنند؛ بلکه در آن زندگی می کنند، و همه در آن مشارکت دارند زیرا بواسطه ماهیتش دربرگیرنده تمامی مردم است. هنگامی که کارناوال جریان دارد هیچ زندگی دیگری خارج آن وجود ندارد. طی زمان کارناوال زندگی تحت قوانین آن ـ آزادی ـ قرار دارد" (رابله 7). کارناوال به مثابه شیوه زبانی تجلیِ رهایی از هنجارها و ارزشهای رسمی، "نوع خاصی از ارتباط است که در زندگی روزمره ناممکن است"، "با صور خاصی از گفتار و حرکات بازاری، آزادانه و صادقانه، که اجازه حفظ هیچ فاصلهای بین افرادی که با هم تماس دارند را نمی دهد، و امکان رهایی از هنجارهای آداب معاشرت و رفتار مناسب ـ که در سایر مواقع به افراد تحمیل می شود ـ را فراهم میآورد" (10). این زبان کارناوالآسا که در بهترین وجه می توان آن را به مثابه لحن خنده توصیف کرد بیان رهایی از هنجارهای رسمی است و بدین صورت در تقابل دوتایی با مرجعیت کلیسا و دولت قرار می گیرد (کلارک و هولوکیست 302-299).

این زبان خنده "دنیای خود را در برابر دنیای رسمی، کلیسای خود را در مقابل کلیسای رسمی و دولت خود را در مقابل دولت رسمی بنا می کند" (رابله 88). اما کارناوال صرفاً دعوت به آزادی فردی نیست (کلارک و هولوکیست 302). بلکه دعوت برای پیوستن به وحدتی پیچیده، یک اجتماع جسممند است: در این کل جسم فرد تا حدی دیگر خودش نیست: بنابراین می توان کالبدها را با هم عوض کرد، دوباره زنده شد (از طریق تغییر لباس مبدل و نقاب). در عین حال مردم از وحدت و اشتراک جسمانی ماتریال و نفسانی خود آگاه می شوند" (رابله 255).

مهم‌ترين ويژگي كارناوال، خنده است. اما، خنده‌ي كارناوال را نمي‌توان با شكل‌هاي خاص آن در آگاهي مدرن يكي گرفت. اين خنده، فقط تمسخرآمیز، طنزآميز يا هجوآلود نيست. خنده‌ي كارناوال ابژه‌ (موضوع) ندارد. اين خنده، دوسويه است. كليد دستيابي به ساختار كارناوال، دوسويگي است.(3) همان گونه كه كريستوا نشان داده است، منطق كارناوال نه منطق صدق و كذب، يعني منطق كمي و علي عم و فرهنگ جدي، بل منطق كيفي دوسويه‌يي است كه در آن بازيگر، تماشاگر نيز هست، ويرانگري به سازندگي مي‌انجامد، و مرگ مساوي است با تولد دوباره.

افراد كارناوال همزمان، هم بازيگرند و هم تماشاگر. و از آنجا كه خنده‌ي شادي‌افزاي كارناوال در عين حال متوجه خود كساني است كه مي‌خندند، افراد آن، هم سوژه خنده‌اند و هم ابژه آن. اين خنده، فراگير است و برخوردار از بنيايي فلسفي؛ هم مرگ را دربرمي‌گيرد هم زندگي را. بدين صورت، خنده‌ كارناوال يكي از «شكل‌هاي اساسي حقيقت جهان» است (3). اما باختين مي‌گويد، با پيدايش عصر مدرن، خنده تا حدِ يكي از «ژانرهاي نازل» تقليل يافته است. از سوي ديگر، كارناوال خود نازل بودن را نيز در برمي‌گيرد. خفت كشيدن، خوار شدن، بدن و تمام كاركردهاي آن- به ويژه مدفوع كردن، ادرار كردن و آميزش جنسي – همه اجزاء ضروري تجربه‌ي دوسويه‌ي كارناوال‌اند. پس، بدن جزئي از اين دوسويگي است. بدن، امري در خود بسته و خصوصي نيست، بل بر روي جهان گشوده است. به نظر باختین، تنها در رنسانس است كه بدن «به پايان خود مي‌رسد» (يعني خصوصي مي‌شود).

كارناوال، در عين دوسويگي‌اش، توجه را به سوي مردم را به عنوان فعالان صحنه‌ي مشاركت معطوف مي‌كند. كارناوال، چون مشاركت است، به معني حصر نمايندگي است. پس، كارناوال، مردم را به مهم‌ترين عنصر زندگي تبديل مي‌كند. مردم، در مقام شركت‌كنندگان در مشاركت كارناوال، به تجسم امر كلي تبديل مي‌شوند.

در مسائل بوطیقای داستایفسکی کارناوال یک صورت ادبی خاص است که ریشه در گفتوگوی سقراطی دارد (کریستوا 81-78؛ مورسون و امرسون 69-456). در چنین بافتی کارناوال بیشتر به مفاهیم دیگر باختین یعنی گفتوگو، چندآوایی و هتروگلوسیا شبیه است. آنطور که باختین در کتاب داستایفسکی توضیح می دهد، خط سیر پیشرفت کارناوالی در رمان که به داستایفسکی منتهی می شود ریشه در ژانرهای جدی/کمدی ـ که مهمترین آنها گفتوگوی سقراطی است ـ دارد (109). ژانرهای جدی/کمدی "درک کارناوالگونه ای از جهان" را به تصویر می کشند که آشکارترین ویژگی آن "فضای نسبیت بازیگوشانه" است (109). گفتوگوی سقراطی مبتنی بر "ماهیت گفتوگویی حقیقت" هستند که از طریق دو ابزار ابتدایی خلق می شود: آناکروسیس «ابزاری برای حرف کشیدن از هم صحبت خود و تحریک وی به سخن گفتن»؛ و سینکروسیس «در کنار هم قرار دادن دیدگاه های مختلف درباره موضوعی خاص» (11-110). در "گفتوگوها" نه برای ترغیب، بلکه برای آزمایش عقاید و افراد و زندگی مشارکتکنندگان مختلف ـ سقراط، سوفسطائیان، و دیگر شخصیت های تاریخی ـ از این ابزارها استفاده می شود.

پشت درهای بسته ـ انزوا

frozensilence — Mon, 31 Aug 2009 18:06:18 GMT

مثل ویولنی شده ام که سیم هایش را زیادی کشیده باشند. کوچکترین حرف، هیجان یا احساسی خسته ام می کند. دوست دارم در سکوت کارهایم را بکنم، کتابهایم را بخوانم و آهنگ گوش بدهم. هیچ کس هم یادش نیفتد توی این اتاق گوشه خانه، کسی نشسته. زندگی مجازی ام را به حداقل رسانده ام. نه فرندفیدی، نه توئیتری، نه مسنجری. این انزوای خودخواسته هیچ نداشته باشد آرامش و سکون می آورد.

اگر اینجا بودی می گفتی دارم ضعف نشان می دهم، می گفتی دارم فرار می کنم، پوزخند می زدی و می گفتی از من بعید است این پذیرفتن، این گذشتن. می گفتی بوی گند ناامیدی می دهد حرفهایم. اما ناامید نیستم، نه واقعاً.

فقط خسته ام. خیلی. دلم می خواهد یک روز صبح بیدار شوم و هیچ خاطره ای، هیچ احساسی نداشته باشم. نه حتی از تو، نه حتی از باقی. دلم می خواهد این سیاهی هایی که روی روحم سنگینی می کند را پاک کنم. دلم می خواهد همه چیز را فراموش کنم؛ حتی خاطرات آن روزهای سرد و برفی توی دربند را، حتی خاطرات آن لحظات آغشته به بوی عود را، حتی خاطرات حرفهای بی جوابم با آن سنگ سرد را، و دوباره خنده هایم از ته دل باشد.

تمرکز کرده ام روی لحظه، حالا، اینجا، این قدم. فراتر را مهی خاکستری و تیره پوشانده که نمی توانم از پس آن چیزی ببینم.

ـ این نفس که برآمد شاید هنوز برای دم بعدی فرصتی باقی باشد.

پشت درهای بسته - مشق نویسی

frozensilence — Sun, 30 Aug 2009 18:51:52 GMT

این روزها دارم روی مقاله ای درباره باختین کار می کنم. مقاله که چه عرض کنم. ترجمه و ویرایش و به هم چسبوندن چند ده مقاله و کتاب که درباره اش خوندم. برای کلاس دکتر فکوهی، نظریات جدید انسان شناسی. البته برای پایان نامه ام هم به درد می خوره. باید روی پراپ هم یه تحقیقی بکنم.

باختین فیلسوف و منتقد ادبی روسی هست که چند تا کتاب بیشتر نداره: فلسفه کنش، تخیل گفت و گویی، بوطیقای داستایفسکی، ژانرهای گفتار و چند تا مقاله دیگه که مهمترینشون "مولف، قهرمان و فعالیت زیبایی شناختی" هست. مفاهیم مهمی مثل چندآوایی در رمانهای داستایفسکی، هتروگلوسیا، رابطه خود و دیگری، کارناوال، گروتسک، منطق گفت و گویی.

اول می خواستم سر و تهش رو هم بیارم. اما هرچی جلوتر میرم دلم نمی آد یه سری مسائل رو توش مطرح نکنم، یه نکته هایی رو نگم، از تحلیل یه سری ها استفاده نکنم. مخصوصا که روی باختین خیلی کم کار شده تو ایران و منابع خیلی محدودی داریم. منظور کار منسجمی هست که بشه ازش چیزی فهمید. امیدوارم کاری که تحویل میدم حداقل برای بچه ها قابل استفاده باشه. اگر فکوهی روی سایت انسان شناسی و فرهنگ بذارتش البته.

حالا وقتی کامل شد یه بخش هایی ازش رو میذارم روی وبلاگ.